Dziś po poludniu postanowione-jadę na kozy.. Szybki telefon do kolegi-jedzie ze mna

Zbieram potrzebne rzeczy-lornetka, amunicja, sztucer, pastorał-w kkońcu najbardziej lubię polować z podchodu, przebieram się w "leśne" ubranie, wskakujęd do Sorci i w łowisko. O 15 jestem u kumpla, chwilę czekam na niego i wyruszamy. Pierwsze napotkane w łowisku poletko oziminy-i niespodzianka-jest koza z koźlakiem-chyba dziś Hubert nad nami czuwa. Przejeżdżamy kawałek dalej, zostawiamy autko i po cichu klucząc młodnikiem podchodzimy sarny powoli, ostrożnie żeby nie spłoszyć. Dochodzimy na strzał, biorę pastorał, opieram o niego sztucer, mierzę i... tak spokojnie, bez niepokoju koza z młodym powoli skubie rośliny, co chwila podnosząc głowę i nasłuchując, w tym czasie koźlak zajada spokojnie wiedząc, że matka czuwa.. popatrzyłem sobie na ten obrazek kilka ładnych minut, odwróciłem i powoli ostrożnie wróciliśmy do samochodu.
Jedziemy dalej, jeszcze będzie okazja. Dojeżdżamy do starych stawów leżących pośrodku lasu, teraz już pozarastanych trzcinami, łoziną, okolonych olchami i brzozami-idealne miejsce dla bobrów, a i łosie często przychodzą, i dziki nie pogardzą błotną kąpielą. Pomiędzy stawami wąska grobla-na jedno auto, droga wąska, miejscami zarośnięta krzakami. Decyzja-jedziemy-po drugiej stronie miejsca, gdzie lubią wychodzić sarny. W połowie grobli widzimy po lewej stronie wyrwę głębokości ok. 1 metra-efekt działalności bobrów. Na piechotę sprawdzam miejsce-powinienem przejechać powoli z prawej strony, więc do przodu. I nagle niespodzianka-zapadam się prawą
stroną, Sorcia zawisa na ramie i tylnym moście, obydwa koła z prawej strony w powietrzu. Próbuję wyjechać-załączam Usela-na nic. Wychodzimy z auta i do roboty. Podnośnik, saperka-kurcze-w miejscach, gdzie trzeba podkopać twardo jak ch..a. A koła wiszą w powietrzu-to bobry robiąc podkop pod groblą zrobily nam niespodziankę

prawie godzina walki, już nawet miałem dzwonić po KSA-ale kto mnie znajdzie w środku lasu

i wreszcie ufff, udało się, Sorcia wyjechała. Zrobiło się już ciemno, wskakujemy do auta zmęczeni ale szczęśliwi i ruszamy dalej. Wyjeżdżamy bez dalszych "przygód" z lasu, przed nami kolejne pole i co za widok-6 piękny ch saren skubiących rośliny w świetle reflektorów. Na widok i odgłos nadjeżdżającego auta nawet się nie poruszyły, dalej spokojnie skubały jakby wiedziały, że dziś z naszej strony już nic im nie grozi. A my-zmęczeni niedawnym wysiłkiem ale zadowoleni z siebie popatrzylismy przez chwilę na kozy, po czym wróciliśmy do domu bez strzału. Do następnego razu...